کوچه باغ تنهایی
 
قالب وبلاگ
 

            برای آنکه بنویسم

 

                       گاهی فقط

          

                                   . یک خاطره

 

                                  . یک نشانه

                     

                                  . یک روز

 

                                                      یا حتی یک ثانیه کافی است

        و دلتنگی

 

                                                حسابی که هرگز پاک نمیشود

 

       چوب خط های امسال هم

 

                                به زردی گرایید !

 

       برگ برگ می افتد

 

                                          _ زیر پا _

 

                                                         بی آنکه عابر این کوچه را

 

                                                                                    صدایی بیازارد

[ یکشنبه سیزدهم مهر 1393 ] [ 21:52 ] [ سید جلال مرتضوی یک ] [ ]
              

                  درخت ِ تشنهي پاييز

                        ز اشك ِ ابر خود را شست

                                                  دلم آشفت ...

                            

              حديث ِ تشنگي بر جا

                      نه مشكي هست بر دوشي

                                     نه پايابي سر ِ راهي ...

                 

                                     سرابي بود اشك ِ ابر

                                            درختان تشنه در رويا

                                                     غبار ِ زرد ِ سنگيني

                                                            نشسته بر تن ِ كوچه

              هوا سرد است ....        

                                        

                                          ... مي لرزم          

               دلم تنگ است ....

                                         ... مي نالم

                                                  كجا احساس مي كارند ؟

                                                                  كجا لبخند مي رويد ؟

                                                                         كجا سبز است دلتنگي ؟ ...

                                      

         لبم از بوسه ي پاييز خشكيده

                            قلم مشتاق ِ روييدن!

                                         چرا باراننمي بارد ؟...

 

[ دوشنبه هفتم مهر 1393 ] [ 22:38 ] [ سید جلال مرتضوی یک ] [ ]

 

دل تنگم و دیگر حتی نوشتن هم کمکی نمی کند فقط دعاست که گاهی چاره گشاست و گاهی ...

                       من هنوز اسیر ِخاکم

                                    خاکی که سرشت (۱)

                                                     که نطفه شد

                                                    و پرواز کرد با دمیدنی از نور ....

            خاکی اصیل ...

         که روح را بلعید و در خود بالید ...

                       بلند شد اما بلندی نگزید ...

                                                             خاکی خاک نشین !!!

                    از قعر تا ملکوت

                          و از عرش تا خاک ...

                            خاکی که شنید و لبیک گفت

                                                      نهراسید ....

                                                             و پذیرفت (۲)

                  عجولانه تن به غمی داد که دنیا دنیا شد

                                                                      و

                                                                       خاک ، خاک نشین ...

                و عرش معنا گرفت

                           بلندیش را سقوطی (۳)

                                  و سقوطش را رنگ ذلتی پاشید

                                        خاکش به خاک ِ سیاه نشست !!!

                   و اشکش راه پیمود ...

                                تا منّتی بکشد

                                              و منیّتی از یاد بَرد  

              و توبه ای ... (۴)

                          که او توبه پذیری است بی همتا

                                                        من اسیرِِِ این خاکم

                                                                 که می بالد به خاکی بودن

                                                                                 نه به خاک ستودن !!!

             کاش بادی می وزید

                                           و

                                             نفخی ... (۵)

                                                                    و

                                                                      دمی ...

                                                                                      و

                                                                                        نفسی ...

                                                                                                   کاش ...

 


پی نوشت :


(۱)یا أَيُّهَا النَّاسُ إِن كُنتُمْ فِي رَيْبٍ مِّنَ الْبَعْثِ فَإِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن تُرَابٍ ثُمَّ مِن نُّطْفَةٍ ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍ ثُمَّ مِن مُّضْغَةٍ

مُّخَلَّقَةٍ وَغَيْرِ مُخَلَّقَةٍ لِّنُبَيِّنَ لَكُمْ وَنُقِرُّ فِي الْأَرْحَامِ مَا نَشَاء إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى ثُمَّ نُخْرِجُكُمْ طِفْلًا ثُمَّ لِتَبْلُغُوا أَشُدَّكُمْ

وَمِنكُم مَّن يُتَوَفَّى وَمِنكُم مَّن يُرَدُّ إِلَى أَرْذَلِ الْعُمُرِ لِكَيْلَا يَعْلَمَ مِن بَعْدِ عِلْمٍ شَيْئًا وَتَرَى الْأَرْضَ هَامِدَةً فَإِذَا أَنزَلْنَا عَلَيْهَا

الْمَاءاهْتَزَّتْ وَرَبَتْ وَأَنبَتَتْ مِن كُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ (آیه 5 سوره حج )

(اى مردم اگر در باره برانگيخته شدن در شكيد پس [بدانيد] كه ما شما را از خاك

آفريده‏ايم سپس از نطفه سپس از علقه آنگاه ازمضغه داراى خلقت كامل و [احيانا] خلقت ناقص تا [قدرت خود

را] بر شما روشن گردانيم و آنچه را اراده مى‏كنيم تا مدتى معين در رحمها قرار مى‏دهيم آنگاه شما را [به

صورت] كودك برون مى‏آوريم سپس [حيات شما را ادامه مى‏دهيم] تا به حد رشدتان برسيد و برخى از شما

[زودرس] مى‏ميرد و برخى از شما به غايت پيرى مى‏رسد به گونه‏اى كه پس از دانستن [بسى چيزها] چيزى

نمى‏داند و زمين را خشكيده مى‏بينى و[لى] چون آب بر آن فرود آوريم به جنبش درمى‏آيد و نمو مى‏كند و از هر

نوع [رستنيهاى] نيكو مى‏روياند)

(۲) إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنسَانُ إِنَّهُ كَانَ

ظَلُومًا جَهُولًا(آیه 72 سوره احزاب )

(ما امانت [الهى و بار تكليف] را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه كرديم پس از برداشتن آن سر باز زدند و از آن

هراسناك شدند و[لى] انسان آن را برداشت راستى او ستمگرى نادان بود )

(۳)لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ ،ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِينَ 

[كه] براستى انسان را در نيكوترين اعتدال آفريديم ،سپس او را به پست‏ترين [مراتب] پستى بازگردانيديم(آیه 4

و 5 سوره تین )

 (۴) فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ(آیه 37 سوره بقره)

سپس آدم از پروردگارش كلماتى را دريافت نمود و [خدا] بر او ببخشود آرى او[ست كه] توبه‏پذير مهربان است

 

(۵)فَإِذَا نُفِخَ فِي الصُّورِ نَفْخَةٌ وَاحِدَةٌ (آیه 13 سوره حاقه )

پس آنگاه كه در صور يك بار دميده شود

[ سه شنبه چهاردهم مرداد 1393 ] [ 18:48 ] [ سید جلال مرتضوی یک ] [ ]
          مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

شعر من کوچه ی پر پیچ و خمی است
کوچه باغی است پر از رهگذران خاموش
لینک های مفید
لینک های مفید